Ανδρέας Κάλβος.Ωιδή πρώτη [ Ι ] Ο ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ

Ώ φιλτάτη πατρίς,...

Ωιδή πρώτη [ Ι ]

Ο ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ

Ώ φιλτάτη πατρίς,
ώ θαυμασία νήσος,
Ζάκυνθε! σύ μου έδωκας
την πνοήν, και του Απόλλωνος
τα χρυσά δώρα!

Ας μη μου δώση η μοίρα μου
εις ξένην γην τον τάφον,
είναι γλυκύς ο θάνατος
μόνον όταν κοιμώμεθα
εις την πατρίδα.

Takis Triantafillidies

 · 

Στις 19 Μαρτίου του 1960 μεταφέρονται στην γενέθλιον Ζάκυνθο τα οστά του Εθνικού ποιητή Ανδρέα Κάλβου.
"...Κράτει λοιπόν ώ γέροντα,
την επιτύμβιον πλάκα.
Το πεπαλαιομένον σου
τραγούδι κράτει. Φύγε,
παραίτησόν μας.

...ούτω την χώραν νέμεται
η στρατιά της ήττης,
του λαού την απόφασιν,
άτεγκτον, φοβεράν,
περιφρονούσα.

Μικράν, μικράν, κατάπτυστον
ψυχήν έχουν αι μάζαι,
ιδιοτελή καρδίαν,
και παρειάν αναίσθητον
εις τους κολάφους. 

(Από το ποίημα του Κ.Καρυωτάκη: "Εις Ανδρέαν Κάλβον").

Γεννήθηκε στην Ζάκυνθο τον Μάρτιο του 1792 και πέθανε στο Lout της Βόρειας Αγγλίας το 1869. Έγραψε είκοσι ωδές περιλαμβανόμενες σε δύο σε δύο συλλογές, τη "Λύρα" (1824) και "τα Λυρικά" (1826). 'Η γνώμη μου είναι .οτι η διαρκής αισθητική έλξη που ασκούν οι ωδές του Κάλβου μέχρι σήμερα δεν οφείλεται μόνο στην αποδέσμευσή τους από το εθνοκεντρικό περιεχόμενό τους, υπαγορευμένο επιτακτικά από τις ιστορικές ανάγκες του καιρού της σύνθεσής τους, αλλά και στο νέο φωτισμό αυτού του περιεχομένου, ιδωμένου από την σκοπιά των δικών μας ημερών. (Ευριπίδης Γαραντούδης, από την εισαγωγή "Ανδρέας Κάλβος" εκδ.: "Ίκαρος").

Σαν σήμερα...
Σαν σήμερα 19 Μαρτίου 1960, μεταφέρονται στην Ελλάδα τα οστά του μεγάλου βάρδου της ποίησης Ανδρέα Κάλβου. Παραθέτουμε απόσπασμα από την εφημερίδα "Ηνωμένος Τύπος" (22-3-1960)
ZAKINTHOS-NET.GR

Μου αρέσει!

Τέλειο!

Χαχα

Ουάου!

Λυπάμαι...

Έλεος!

Ιστορία και λογοτεχνία

Ιστορία, φιλοσοφία, άνθρωποι, λογοτεχνία

vivlia-630.jpg

 

Φοίβος Γκικόπουλος*

Η Ιστορία είναι η επιστήμη που μελετά το παρελθόν, και κυρίως το παρελθόν του ανθρώπινου είδους. «Ο,τι έγινε έγινε», λέει η παραδοσιακή σοφία ή, στα αγγλικά, «What is done cannot be undone». Από αυτές τις ρήσεις διαφαίνεται μιαν αντίληψη κοιμητηρίου για την Ιστορία: τα περασμένα γεγονότα ευθυγραμμισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σαν σε μια σειρά από τάφους∙ η οριστική τους έννοια πρέπει να ερευνηθεί μια για πάντα∙ κι ας αναπαύονται εν ειρήνη.

Αντίθετα, σκεφτόμαστε την Ιστορία σαν μια πολύτιμη διασκεδαστική αρένα. Βέβαια η γεωγραφία προσφέρει πολλά ερεθίσματα, και φυσικά φανταστικές προβολές καταφθάνουν από επιστημονικές (κοσμολογικές, νευρολογικές, υποατομικές…) και φιλοσοφικές θεωρίες, αλλά για να βρει σύνθετες ανθρώπινες σχέσεις, έντονες και αναπάντεχες δραματοποιήσεις των χιλίων διαφορετικών φαντασμάτων που αναταράσσονται στον εσωτερικό μας διάλογο, η Ιστορία έχει μία μόνο πιστευτή εναλλακτική οδό: τη λογοτεχνία. Με το πλεονέκτημα πάνω στην τελευταία, την ανωτερότητα εκείνου που θεωρείται ως πραγματικό ενάντια σε ό,τι δηλώνεται ως φανταστικό.

Η αντίληψή μας για την Ιστορία έχει δύο κυρίαρχες αλληλένδετες μορφές. Η πρώτη, ολόκληρη η Ιστορία, μας αφορά άμεσα και μπορεί να έχει σημαντική και ευεργετική επιρροή επάνω μας.

Η ιστορία της επιστήμης, της τέχνης και της φιλοσοφίας, για παράδειγμα, δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως συλλογή από κέρινα αγαλματίδια (ή μουσεία τρόμου), αλλά ως λεπτομερείς και παθιασμένοι διάλογοι με πρόσωπα μεγάλου κύρους, όπου διδάσκονται απελευθερωτικές κινήσεις και ιδέες. Η δεύτερη, η αίσθηση της Ιστορίας, δεν μπορεί να είναι εξαντλητική, γιατί η Ιστορία δεν υπάρχει.

Αντίθετα, υπάρχουν οι ιστορίες∙ τα αμέτρητα αντιφατικά και ανεκπλήρωτα προγράμματα που παρουσιάζονται στη διάσταση του χρόνου, που αναζητούν να γραφούν και να ξαναγραφούν αντίστοιχα, πέρα από την αναπόφευκτη λήξη που τους έχουν αναθέσει τα εγχειρίδια∙ το πανδαιμόνιο από φωνές που τείνουν προς μια σταθερή προσπάθεια προσδιορισμού, καμιά φορά καταπιεσμένες από τον θόρυβο των άλλων, αλλά πάντα έτοιμες να ανακάμψουν στον ορίζοντα της συνείδησής μας.

Το τι ακριβώς «πραγματικά» συνέβη σε κάποιο χρόνο ή σε κάποια περίοδο είναι ένα ερώτημα που θα παραμένει πάντα ανοιχτό, ενώ διαφορετικοί ερμηνευτές προβάλλουν σ’ εκείνο τον χρόνο ή σ’ εκείνη την περίοδο τα ενδιαφέροντά τους και τις επιθυμίες τους, αναδεικνύοντας ολόκληρη την πολλαπλή δυναμική του παρελθόντος.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι προφανές ότι ανάμεσα στην Ιστορία και τη λογοτεχνία δεν υπάρχει αντίθεση αλλά συνέχεια: και η λογοτεχνία είναι φτιαγμένη από ιστορίες, και ακόμη κι αυτές οι ιστορίες έχουν μια αξία, μόνο στον βαθμό που διεκδικούν μια δική τους πραγματικότητα.

Η υπεροχή της Ιστορίας γεννιέται από τον μεγαλύτερο πλούτο προσώπων και θεμάτων. Αυτός ο πλούτος όμως δεν θα έχει αποτελέσματα, δεν θα δώσει τη θέση του σ’ ένα σύνθετο και πολύπλοκο παιχνίδι, δηλαδή σε τελευταία ανάλυση δεν θα εκδηλώσει αυτήν την υπεροχή αν, με τη δικαιολογία ότι παρουσιάζει τα αληθινά «γεγονότα», αρνηθεί να αναπτυχθεί με εκπαιδευτικό τρόπο, δηλαδή να μεταφράσει τα γεγονότα σε παραδείγματα, δηλαδή λογοτεχνία.

Για μας δεν υπάρχει αυθεντική Ιστορία που δεν είναι και ηθική Ιστορία.

*ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

 http://www.efsyn.gr/arthro/istoria-kai-logotehnia

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Ανθρωπιστική κρίση ή καταστροφή;

Δημήτρης Μαρωνίτης: Αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει είναι να δείξω τον ιδιαίτερα γόνιμο διάλογο της νεοελληνικής ποίησης με την αρχαιοελληνική

Συνομιλώντας με τον Δημήτρη Μαρωνίτη

Ο Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης μιλάει στον  Κώστα Κατσουλάρη για τον γόνιμο διάλογο της σύγχρονης ποίησης με την αρχαιοελληνική, αλλά και για τη μετάφραση της Ιλιάδας.

Εκδόθηκε το (2009) ο τόμος «Επέτειος: Κρίση και σχόλια για το έργο του Δ. Ν. Μαρωνίτη 2008 – 2009» στον οποίο γνωστοί φιλόλογοι, κριτικοί και δημοσιογράφοι καταθέτουν την άποψή τους για όψεις του φιλολογικού και κριτικού έργου του Δημήτρη Μαρωνίτη. Την επιμέλεια του τόμου έχει ο Νάσος Βαγενάς, ενώ αφορμή για την έκδοση ήταν τα 80χρονα (γεν. 1929) του γνωστού φιλολόγου, πανεπιστημιακού και επιφυλλιδογράφου.

Κ.Κ.: Πώς νιώθετε που υποδέχεστε έναν τόμο αφιερωμένο στο έργο σας;

Δ.Μ.: Είναι ενδεχομένως λίγο μακάβριο, αλλά ομολογώ ότι μου προκαλεί συγκίνηση και κολακεία. Φαντάζει ίσως «παράδοξο» το γεγονός ότι κείμενα δοκιμιακά –αφού η ενασχόλησή μου με την νεοελληνική λογοτεχνία είναι δοκιμιακού τύπου– σχολιάζονται με άλλα δοκιμιακά κείμενα. Είναι όμως ευτύχημα, γιατί ο δοκιμιακός λόγος, δείκτης του επιπέδου στοχαστικότητας μιας κοινωνίας, βρίσκεται στα τελευταία χρόνια σε υποχώρηση.

K.K.: Θα έλεγε κανείς ότι παίζετε σε δύο «γήπεδα»: Σε αυτό της αρχαιοελληνικής λογοτεχνίας και ποίησης όσο και σε αυτό το νεοελληνικής...

Αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει είναι να δείξω τον ιδιαίτερα γόνιμο διάλογο της νεοελληνικής ποίησης με την αρχαιοελληνική.

Δ.Μ.: Αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει είναι να δείξω τον ιδιαίτερα γόνιμο διάλογο της νεοελληνικής ποίησης με την αρχαιοελληνική. Θα νόμιζε κανείς ότι και εδώ θα είχαμε να κάνουμε με τη γνωστή μυθοποιητική στάση των ελλήνων, τη μίζερη και κομπλεξική στάση μας απέναντι στους Αρχαίους. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάγνωση δείχνει ότι τουλάχιστον οι μείζονες ποιητές αντικρύζουν θαρραλέα, και κάποτε με μια τόλμη ιδιαίτερης οξύτητας της αρχαιοελληνική γραμματεία.

K.K.: Το σημαντικότερο παράδειγμα;

Δ.Μ.: Αναμφίβολα ο Καβάφης, ο οποίος έχει γράψει πολλά ποιήματα με αφορμές από τον Όμηρο, ή και από τον Αισχύλο. Η αναφορά που γίνεται στο αρχαιοελληνικό πρότυπο είναι κριτική και η κριτική αυτή φτάνει συχνά σε μεγάλο βάθος. Παρόμοια πράγματα κάνει και ο Σεφέρης, κυρίως σε ποίηματα από το «Μυθιστόρημα», το ίδιο και με πολύ τολμηρό τρόπο κάνει και ο Ρίτσος, τόσο στα μεγάλα συνθέματα της «Τέταρτης Διάστασης» όσο και σε διάσπαρτα μικρότερα ποιήματα, τα οποία ονομάζω «Μικρά Ομηρικά».

K.K.: Αυτή η γόνιμη συνομιλία τελειώνει με τον Ρίτσο;

Δ.Μ.: Συνεχίζεται, αποκτά όμως διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Στην πρώτη μεταπολεμική γενιά για παράδειγμα, υπάρχει η «Πύλη των Λεόντων» του Πατρίκιου, αλλά και ο Σαχτούρης έχει ποιήματα με αρχαιόθεμα. Ακόμη και νεότεροι, π.χ. ο Ντίνος ο Χριστιανόπουλος έχει ποίημα που το λένε «Αντιγόνης υπέρ Οιδίποδος».

K.K.: Στην πεζογραφία;

Δ.Μ.: Επίσης. Για παράδειγμα, αρχαιοελληνικά θέματα πραγματεύεται σε πολλά πεζά του ο Γιώργος Χειμωνάς. Σε καίρια κείμενά του όπως είναι ο «Αδελφός» ή ο «Γάμος» οι αναφορές του στον μύθο των Ατρειδών είναι πολύ σημαντικές και, θα έλεγα, παραβατικές. Χωρίς την υποτέλεια και τη μιζέρια με την οποία έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε τα κείμενα αυτά...

K.K.: Αλλάζω θέμα: Λέτε ότι ο Σεφέρης δεν δέχτηκε να αναλάβει τον ρόλο του «Εθνικού Ποιητή», ενώ αντίθετα ο Ελύτης τον υποδέχθηκε πιο θερμά...

Προσωπικά, συντάσσομαι περισσότερο με τη στάση του Σεφέρη και λιγότερο με τη στάση του Ελύτη, στον οποίο ενίοτε τα πράγματα παίρνουν έναν χαρακτήρα όχι ολισθηρό, αλλά εν πάση περιπτώσει ρητορικότερο απ’ όσο μου ταιριάζει εμένα ως μελετητή.

Δ.Μ.: Υπάρχουν διάφοροι τύποι «εθνικού ποιητή» από τον Διονύσιο Σολωμό έως τις μέρες μας. Και πράγματι υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον τόξο από κάπως ρητορικότερες εφαρμογές ποίησης αυτής της κατεύθυνσης, λιγότερο στον Σολωμό αλλά σίγουρα στον Βαλαωρίτη, ή πιο ενθουσιαστικές, όπως στην περίπτωση του Σικελιανού και του Ελύτη. Από αυτή την άποψη, προσωπικά, συντάσσομαι περισσότερο με τη στάση του Σεφέρη και λιγότερο με τη στάση του Ελύτη, στον οποίο ενίοτε τα πράγματα παίρνουν έναν χαρακτήρα όχι ολισθηρό, αλλά εν πάση περιπτώσει ρητορικότερο απ’ όσο μου ταιριάζει εμένα ως μελετητή.

K.K.: Χρόνια τώρα γίνεται στον Σεφέρη μια κριτική, η οποία επανέρχεται με διάφορες αφορμές, που τον τοποθετεί από την πλευρά ενός άδηλου ελληνοκεντρισμού...

Δ.Μ.: Μόνο ελληνοκεντρικός και συντηρητικός και κλεισμένος μέσα στον εθνογεωγραφικό μας χώρο δεν είναι ο Σεφέρης. Πρόκειται για εσκεμμένη παρεξήγηση, για στρέβλωση...

K.K.: Γιατί «εσκεμμένη»; Ίσως είναι απλώς μια άλλη άποψη...

Δ.Μ.: Διακρίνει κανείς έναν εύκολο επαναστατικό οίστρο να χωρίσουμε τους ποιητές και τους συγγραφείς σε τολμηρότερους και ρηξικέλευθους και φρονιμότερους και συντηρητικούς. Έχω την εντύπωση ότι ο Σεφέρης –και τελειώνω, γιατί εγώ είμαι σεφερικός και το λέω ευθαρσώς και το δείχνω και με τα έργα μου– και με την ποίησή του, κι ως ένα σημείο και με τη στάση του την ανθρώπινη και την πολιτική, κινήθηκε πάντοτε σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο όπου λαμβάνονται περισσότερο υπόψη τα καίρια ανθρωπολογικά προβλήματα και όχι τόσο επίκαιρα ζητήματα – αν και η ποίησή του έχει και αιχμές που αναφέρονται σε σύγχρονα πολιτικά προβλήματα, με εμβληματικότερα αυτά για τον κυπριακό αγώνα.

K.K.: Πώς κρίνετε τη σκέψη ότι η Γενιά του 30 επινόησε μια Ελλάδα με ένα βάθος ιστορικό, μια προβολή στο μέλλον, με μια λυρική υπόσταση, η οποία στην πορεία χάθηκε, κατέρρευσε;

Δ.Μ.: Είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα που ίσως θέλει σήμερα, με τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει, μια πιο ανανεωμένη αντιμετώπιση. Η περίφημη Γενιά του 30, πέρα από τον νεωτερικό της χαρακτήρα και τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό, στήνει και ένα μοντέλο εξευρωπαϊσμού για τον νεοελληνικό χώρο. Από μια άποψη, ήταν μια αισιόδοξη προοπτική: Εμβάθυνση, διεύρυνση του νεοελληνικού χώρου, ανανέωση με τάση ένταξης στο ευρωπαϊκό τοπίο. Εγώ συντάσσομαι με την άποψη ότι ήταν μια πολύ γόνιμη γενιά που χάραξε βαθιές γραμμές τόσο στο πολιτιστικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο, με μεγέθη πολύ σημαντικά...

K.K.: Συνδέονται κατά τη γνώμη σας αυτοί οι προβληματισμοί με τη σημερινή πολύπλευρη κρίση;

Ορισμένοι γίνονται ξανά οπαδοί μιας κλειστότερης και συντηρητικής στροφής με ασαφείς αναφορές.

Δ.Μ.: Η παγκοσμιοποιημένη σημερινή κρίση μοιάζει να έχει διχάσει τις στάσεις και τις επιλογές μέσα στον ελληνικό χώρο. Ορισμένοι γίνονται ξανά οπαδοί μιας κλειστότερης και συντηρητικής στροφής με ασαφείς αναφορές. Τέλος πάντων, ας το πούμε απλά και συμπαθητικά: Ή κλεινόμαστε ξανά στο καβούκι μας ή λέμε ότι είμαστε υποχρεωμένοι εκ των πραγμάτων να κινηθούμε μέσα σε ένα ευρύτερο χώρο, και οπωσδήποτε στον ευρωπαϊκό χώρο, ο οποίος αυτή τη στιγμή είναι ο πλέον χειμαζόμενος. Αυτή η στάση είναι η οδυνηρότερη και η δυσκολότερη. Οι καιροί επιβάλλουν, σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, έναν στοχαστικότερο λόγο, έναν λόγο που μας έχει λείψει.

K.K.: Ας πάμε στην Ιλιάδα. Διαβάζοντας τις τελευταίες επιφυλλίδες σας, φαίνεται ότι η μετάφρασή της βαίνει προς ολοκλήρωση...

Δ.Μ.: Αυτή τη στιγμή ολοκλήρωσα και την 22η ραψωδία. Αν δεν εξοντωθώ, γιατί η ένταση που χρειάζεται είναι τεράστια, ελπίζω να έχει ολοκληρωθεί και να κυκλοφορήσει και ο δεύτερος τόμος πριν τα Χριστούγεννα. Στο μεταξύ, ένα ιδιαίτερα ευχάριστο «πείραμα» πρόκειται να συμβεί, έχει ήδη παρθεί η απόφαση από τον Γιάννη Χουβαρδά, ώστε κάθε Πέμπτη, σε 24 εκδηλώσεις που θα αρχίσουν από τις 14 Οκτωβρίου, να διαβαστούν, μονάχα από γυναίκες, οι ραψωδίες της Ιλιάδας. Ήδη η προσφορά είναι καταπληκτική, η Φωτοπούλου, η Κοταμανίδου, η Κονιόρδου, η Πατεράκη, και άλλες σημαντικές ηθοποιοί έχουν δεχτεί την πρόκληση.

K.K.: Έχοντας πια μελετήσει τον Όμηρο όσο λίγοι, διακρίνετε πίσω από αυτά τα δύο έπη τη φωνή ενός και μόνο δημιουργού;

Δ.Μ.: Είναι ευτύχημα που οι βιογραφικές μας πληροφορίες για τον Όμηρο είναι ελάχιστες. Έτσι, περνάει όλο το βάρος από το πρόσωπο του ποιητή, του παραγωγού, στο ίδιο το έργο. Για τη φωνή του Ομήρου ισχύει αυτό που έχω βάλει ως μότο στην μετάφραση της Οδύσσειας: «Είναι πολλών ανθρώπων παιδιά τα λόγια μας».

K.K.: Έχετε κάποια προτίμηση ανάμεσα στα δύο έπη;

Η Ιλιάδα είναι ένα έπος απολύτως παροντικό, που τελειώνει σαν τραγωδία.

Δ.Μ.: Η Ιλιάδα, αν και γράφθηκε πρώτο χρονικά (με μια διαφορά περίπου τριάντα με σαράντα χρόνια), είναι ένα έργο πολύ πιο σύγχρονο από την Οδύσσεια. Η Οδύσσεια είναι αγαπησιάρικο έπος, παρελθοντολογικό κατά βάση, πράγματα τα οποία πέρασαν και τα αναδιηγείται ο ήρωας και τα ακούμε κι εμείς από κάποιου είδους απόσταση ασφαλείας. Η Ιλιάδα είναι ένα έπος απολύτως παροντικό, που τελειώνει σαν τραγωδία. Χωρίς νικητές και ηττημένους. Με αμοιβαίο πένθος ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα. Η παραβατικότητα αυτού του έπους δεν είναι απλώς σύγχρονη, θα έλεγα ότι μοιάζει να είναι προδρομική για τις μέρες που ζούμε. 

Επέτειος: Κρίση και σχόλια για το έργο του Δ.Ν. Μαρωνίτη 2008-2009
Επιμ. Νάσος Βαγενάς
Μικρή Άρκτος
ΣΕΛ. 176, ΤΙΜΗ €23,91

Ομήρου: Ηλιάς (επίτομο)

Μτφρ. Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης

Εκδ. Άγρα 2012

Σελ. 632

http://www.bookpress.gr/sinenteuxeis/sinomilies/2013-06-29-14-12-01

Πόλεμος και επικοινωνία

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

kartopostal.jpg

Καρτ ποστάλ της εποχής του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου

Συντάκτης: 

ΕΦ.ΣΥΝ.

*

Οι πολίτες την περίοδο του πολέμου δεν μπορούσαν να γράψουν ελεύθερα κι ούτε απρόσεκτα, καθώς οποιαδήποτε αναφορά τους ή υπονοούμενο σε βάρος του καθεστώτος είχε ως συνέπεια βαρύτατες κυρώσεις.

Στον καιρό του πολέμου, βέβαια, το καθεστώς είχε βρει ως αιτιολογία της επιβολής λογοκρισίας την προστασία του κράτους από διαρροή στρατιωτικών πληροφοριών.

Μάλιστα είχαν κυκλοφορήσει και αφίσες που ζητούσαν από τους στρατιώτες που γύριζαν από το μέτωπο και τους πολίτες να μην αναφέρουν τίποτα σχετικό με στρατιωτικές πληροφορίες.

Σε συνθήκες πολέμου τέτοιες υποδείξεις δεν είναι ούτε λανθασμένες ούτε παράλογες. Η απόλυτη όμως κυριαρχία της λογοκρισίας λειτουργούσε και ως μέσο αυτοπροστασίας του καθεστώτος.

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τις προκηρύξεις που κυκλοφορούσε τότε η φασιστική οργάνωση νεολαίας του καθεστώτος, η γνωστή ΕΟΝ.

Που ούτε λίγο ούτε πολύ έσπερνε την καχυποψία ανάμεσα στους πολίτες οδηγώντας τον έναν να υποψιάζεται τον άλλον ως πράκτορα του εχθρού.

Ηταν μια σαφής προσπάθεια διαίρεσης του λαού χάριν της επιβίωσης του καθεστώτος και τίποτα περισσότερο, η οποία βεβαίως αν λαμβανόταν σοβαρά υπ΄ όψιν μόνο διαλυτικά μπορούσε να λειτουργήσει.

ΕΦ.ΣΥΝ.

Μια μορφή επιστολικών δελταρίων ήταν οι καρτ ποστάλ.

ΕΦ.ΣΥΝ.

Αυτές είχαν πολύ μικρό περιθώριο -τη μία πλευρά τους- για να γραφούν
τα στοιχεία αποστολέα-παραλήπτη κι ένα μικρό μήνυμα, συνήθως ευχές.

Η άλλη πλευρά ήταν εικονογραφημένη με πολεμικό περιεχόμενο.

ΕΦ.ΣΥΝ.

ΕΦ.ΣΥΝ.

Ηταν σκίτσα δηλαδή που δήλωναν την υπεροχή του ελληνικού στρατού, διακωμωδώντας τους Ιταλούς και μια ευχή αν επρόκειτο για καρτ ποστάλ γιορτών

Οι καρτ ποστάλ του Ελληνοϊταλικού πολέμου

Τα επιστολικά δελτάρια

Καθεστώς λογοκρισίας

ΕΦ.ΣΥΝ.

Η επικοινωνία γινόταν κυρίως με επιστολικά δελτάρια. Μια κάρτα δηλαδή διπλής όψεως όπου στη μία πλευρά της γράφονταν τα στοιχεία του αποστολέα και του παραλήπτη και στην άλλη ένα σύντομο σημείωμα του πρώτου προς τον δεύτερο.

Χώρος για πολλά λόγια δεν υπήρχε και δεν επιτρεπόταν επί της ουσίας.  «Να είστε σύντομοι και να γράφετε ολίγα» ήταν η σύσταση των αρχών.

Το επιστολικό δελτάριο ταχυδρομούνταν ανοικτό.

ΕΦ.ΣΥΝ.

Αλλά κι όταν η αλληλογραφία γινόταν με φακέλους, το σφράγισμά τους το έκανε υποχρεωτικά η λογοκρισία.

ΕΦ.ΣΥΝ.

Η αλληλογραφία γινόταν ατελώς -χωρίς δηλαδή επιβάρυνση του αποστολέα
με γραμματόσημο- εφόσον αφορούσε επικοινωνία με στρατιωτικούς τομείς.

ΕΦ.ΣΥΝ.

Τα επιστολικά δελτάρια του πολέμου είχαν πολεμική λιτή εικονογράφηση.

ΕΦ.ΣΥΝ.

ΕΦ.ΣΥΝ.

Θρησκευτικές εικόνες ως θεϊκή βοήθεια για τη νίκη, κάποια φιγούρα στρατιώτη ή στρατιωτών, τη σημαία, το τσαρούχι, τον τσολιά, τον Μεταξά ή τον βασιλιά Γεώργιο.
Κυρίαρχο πνεύμα αυτών των εικόνων ήταν η εμφύσηση της πίστης για τη νίκη.

_______________

http://www.efsyn.gr/arthro/polemos-kai-epikoinonia

Γεωλογικά αλλιώτικος από κάθε άλλον πλανήτη ο Πλούτωνας

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΝΕΑ // διάστημα, NASA, πανεπιστήμιο

ploutonas-630.jpg

Ο νάνος πλανήτης χρειάζεται 248 γήινα χρόνια για να κάνει μια πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο -το πλουτώνειο έτος-

 

Συντάκτης: 

efsyn.gr

Πάρτε λίγο Άρη, ανακατέψτε τον με τον δορυφόρο Ιαπετό του Κρόνου, προσθέστε μια δόση από τον δορυφόρο Τρίτωνα του Ποσειδώνα και έχετε τον Πλούτωνα, ένα ουράνιο σώμα με μια γεωλογία διαφορετική από κάθε άλλο στο ηλιακό μας σύστημα.

Αυτό προκύπτει από την ανάλυση των μέχρι στιγμής στοιχείων που έχουν προκύψει από την αποστολή του σκάφους New Horizons NASA, σύμφωνα με την πρώτη δημοσίευση που έκαναν οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον 'Αλαν Στερν, στο περιοδικό «Science».

Οι επιστήμονες, μεταξύ των οποίων είναι ο Έλληνας ακαδημαϊκός Σταμάτης Κριμιζής, του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς- για πρώτη φορά μέτρησαν με ακρίβεια την ακτίνα του Πλούτωνα που είναι 1.187 χιλιόμετρα (συν/πλην 4 χλμ). 

Η πίεση στην επιφάνεια του πλανήτη, που ανακαλύφθηκε το 1930 και «υποβιβάσθηκε» από κανονικό σε νάνο πλανήτη το 2006 από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση, είναι μόλις το 1/100.000 της πίεσης στη Γη, παρόλα αυτά είναι μεγαλύτερη από την ατμοσφαιρική πίεση στη Σελήνη ή στον Ερμή.

Η γεμάτη υδρογονάνθρακες αραιή ατμόσφαιρα του Πλούτωνα φτάνει σε ύψος έως 300 χλμ. από την επιφάνειά του. H πυκνότητά του είναι 1.860 κιλά ανά κυβικό μέτρο.

Ο μεγαλύτερός δορυφόρος του Χάρων έχει ακτίνα 606 χιλιόμετρα (συν/πλην 3 χλμ.) και πυνότητα 1.702 κιλά ανά κυβικό μέτρο, αλλά έχει τη μισή φωτεινότητα του Πλούτωνα. Ο Χάρων διαθέτει ένα τεράστιο σύστημα φαραγγιών μήκους άνω των 1.000 χιλιομέτρων.

Όσον αφορά τους μικρότερους δορυφόρους, η Νυξ -που διαθέτει έναν περίεργο μεγάλο κόκκινο κρατήρα- έχει διαστάσεις 54 επί 41 επί 36 χιλιόμετρα, η Ύδρα 43 επί 33 χλμ., ενώ ο Κέρβερος και η Στυξ είναι αρκετά μικρότεροι, αλλά τα ακριβή στοιχεία γι' αυτούς δεν έχουν φθάσει ακόμη στη Γη. Όλα τα μικρά φεγγάρια έχουν φωτεινές επιφάνειες και πιθανώς νερό σε μορφή πάγου.

Πάνω στον Πλούτωνα, μεταξύ άλλων, έχουν εντοπιστεί κινούμενοι παγετώνες από άζωτο, μεθάνιο και διοξείδιο του άνθρακα, καθώς επίσης παγωμένα βουνά με ύψος έως τριών χιλιομέτρων, βάραθρα μήκους έως 600 χλμ. και μεγάλες φωτεινές πεδιάδες, με κυριότερες την χωρίς κρατήρες πεδιάδα «Σπούτνικ» και την γεμάτη κρατήρες περιοχή «Κθούλου».

Τα βουνά δεν αποκλείεται στην πραγματικότητα να είναι παγόβουνα, που πλέον σε μια θάλασσα παγωμένου αζώτου. Έχει ενεργή γεωλογική δραστηριότητα, η οποία πιθανώς τροφοδοτείται από την θερμότητα που γεννά η έκλυση ραδιενεργών στοιχείων από τα πετρώματα στο υπέδαφός του. Ίσως γι' αυτό, οι επιφανειακοί πάγοι του φαίνονται πολύ μαλακοί, κάτι μοναδικό στο ηλιακό μας σύστημα.

Το New Horizons, που κόστισε 720 εκατ. δολάρια, έφθασε στις 14 Ιουλίου στο κοντινότερο σημείο από τον Πλούτωνα σε απόσταση 13.691 χλμ.

Πλέον συνεχίζει το ταξίδι του στις εσχατιές του ηλιακού συστήματος, με κατεύθυνση τη ζώνη Κούιπερ, απέχοντας από τη Γη περίπου πέντε δισεκατομμύρια χιλιόμετρα.

Ο νέος στόχος του σκάφους είναι το ουράνιο σώμα 2014MU69, διαμέτρου 48 χιλιομέτρων, και η ημερομηνία προσέγγισής του είναι ο Ιανουάριος 2019.

________________

http://www.efsyn.gr/arthro/geologika-alliotikos-apo-kathe-allon-o-ploytonas

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Γαλανός ουρανός και κόκκινος πάγος στον Πλούτωνα